Een tas vol schatten

Aan het eind van de dag pak ik haar rugzakje uit.

Het is een rugzakje met blauwe en paarse sterretjes. ’s Ochtends stoppen wij er een set extra kleertjes in. Dat moet voor de peuterspeelzaal. ’s Avonds halen wij de schatten van de dag eruit.

Een werkje! Ze heeft een werkje gemaakt. Is het übersentimenteel om daar ontroerd van te raken? Ik vind het net zoiets als de eerste stapjes – een mijlpaal. Van die eerste stapjes dacht ik ook dat het niets voorstelde, maar toen zij ze eenmaal wankelend zette gloeide ik van trots. En nu een werkje, het allereerste werkje dat ze mee naar huis neemt. Van een nestje, een kuikentje en een chocolade-ei. Maar dat ei zit er niet meer bij.

Een prinsessentandenborstel en tandpasta.
‘Waar is dat voor?’ vraag ik Ak.
Ik denk: een subtiele hint van de peuterleidster over de walm uit Laurens mond. Maar volgens Ak zijn ze bezig met een thema over het ochtendritueel.

Een doosje met vier versierde cakejes.
‘Deze is voor mama, deze is voor Mathis, deze is voor papa’ wijst Lauren.
Die voor Lauren is al op. Die voor Mathis wordt ter plekke uit het doosje getild en verorberd. Want Mathis mag toch nog niet.
Haar oogjes glimmen.

Een potje klei.
‘Van wie is dat potje klei?’ frons ik.
‘Van M.’ antwoord Lauren.
‘Heeft zij dat aan jou gegeven?’.
Stilte.
‘Hoe kom jij aan dat potje klei?’
Weer stilte.
‘Heb je dat zelf in je tas gestopt?’
Een knik.
‘Mocht dat?’.
Een schud.
‘Maar M. mag mijn hello-kitty-knipjes niet afpakken’ zegt Lau.

Het tasje is leeg. We brengen samen het potje klei terug naar M.
‘Lauren heeft nog wat van jou’ begin ik.
‘Jaaaa!’ roept Lau enthousiast. ‘Ik heb nog wat voor jou. Een potje klei!’
‘Dat had Lauren meegenomen’ zeg ik op strenge toon. ‘Geef het maar aan M. En wat zeg je dan?’
‘Kijk, ik heb nieuwe hello-kitty-knipjes!’

  4 comments for “Een tas vol schatten

  1. Rianne
    1 apr ’10 at 21:51

    Hahaha! Te dol. Van die momenten dat je boos moet zijn maar je lachen niet in kunt houden, of niet? Maakt me niet uit of het pedagogisch verantwoord is of niet, maar ik vind het cute.

  2. Alice
    1 apr ’10 at 22:56

    Hmmm….ik herinner me iets van een kerstbroche met sneeuwpopje.
    Maar ik geef tir, ik was toen al minstens 8 jaar

  3. Els
    2 apr ’10 at 9:24

    Ik vind t werkje prachtig :)
    Bedenk wel dat dit de eerste is in een serie van vele mooie-en-minder-mooie werkjes die je allemaal verplicht ergens neer moet zetten en dan behendig weg moet moffelen als de kamer té vol staat ;)

  4. Anoniem
    3 apr ’10 at 12:03

    Het eerste werkje is echt bijzonder :)

    Els dat valt reuze mee, ze er lekker zelf mee laten spelen dan is het in no time kapot en willen ze het zelf weggooien.
    Af en toe wat tekeningen en plakwerkjes in een plakboek, niemand die er nog wat van ziet ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.