Vriend Verkeer

‘Jaja’ denk ik, als ik de borden op de snelweg passeer die aangeven hoeveel minuten nog naar het volgende knooppunt. Voor de zoveelste keer kijk ik op mijn dashboardklokje en gaat mijn dagelijkse race against the machine van start. Het is een strijd met altijd dezelfde winnaar: Dehazie, queen of the highway. Zeggen de borden: 28 minuten naar Gouda, dan trap ik ‘m binnen twintig minuten naar datzelfde punt. Zeggen de borden: 35 minuten naar Gorinchem, dan lach ik hardop en stuif ik naar de overwinning. Ik beheers het verkeer, terwijl ik vol adrenaline meezing met de radio. Soms kom ik voor een onaangename verrassing te staan. Zit ik net volop in een berekening van het aantal minuten van Prins Alexander naar de afslag bij Feijenoord, blijkt de Brienenoordbrug open te staan. Ik trommel ongeduldig met mijn vingers op het stuurwiel. Schuif mijn sinaasappelschillen voor de oplichtende cijfers van mijn klokje. Schuif ze weer opzij – ik word ongedurig, want ik wil het verkeer wél beaten en dat gaat op deze manier niet lukken. In de verte knipperen de lichtjes van de brug. Met een zucht moet ik me neerleggen bij mijn nederlaag: vijf minuten later dan gepland rijd ik de stad in. Maar het verkeer blijkt mij gunstig gezind. Tot mijn grote plezier geven alle stoplichten groen licht. Als in een droom rijd ik in luttele minuten de stad door. ‘Je voelt je zeker schuldig’ zeg ik in gedachten. ‘Omdat je me net zo dwars zat, bij de brug’. En dat is het moment waarop ik besef dat ik hij mijn vriend geworden is. Vriend Verkeer, die met me praat via de snelwegborden en de stoplichten. Die knipperende lichtjes op de brug vertellen ineens een verrassend verhaal: ik geloof dat mijn Vriend een (knip)oogje op me heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.