Onder collega’s

Al na drie uur blijkt dat de wc het aanbod niet kan verwerken. De ongelukkige die het laatste boodschapje toevoegde staat plichtsgetrouw emmers leeg te gooien in de toiletpot om de opkomende massa tegen te houden, maar veel helpt het niet. We staren elkaar af en toe wanhopig in de ogen. Wie is de volgende die zijn nood moet ledigen, en hoe loopt dat af?

De directeur verdwijnt voor een minuut of twintig uit beeld. Als hij terugkomt is hij triomfantelijk. ‘Het weiland!’ roept hij uit, zoals Archimedes ooit ‘Eureka’ moet hebben geroepen. ‘Ik heb zojuist bepaald of we onze behoefte kwijt kunnen in het weiland. Uitstekend! Van de boer mogen we allemaal daar naartoe voor een grote boodschap’

De regen klettert tegen de ruiten. Ik zie geen opluchting op de gezichten rondom mij. Sterker nog, ik zie een zekere paniek zich meester maken van sommigen. Afknijpen tot morgenavond wordt ineens een reële optie. Dan volgt er toch acceptatie. En met gelatenheid stelt iemand voor: ‘Zijn er vlaggetjes waarmee we gebruikte zones kunnen markeren?

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.