9-5 mentaliteit

‘Lang niet gezien!’ De straatkrantverkoopster kijkt mij lachend aan. Ik kom net van de peuterspeelzaal waar ik Lauren heb afgeleverd. Nu heb ik twee hele uren alleen met Mathis.
‘Hoe is het?’ vraag ik.
Haar gezicht betrekt. ‘Ja, rustig he?’
‘Het is te koud misschien.’
‘Vandaag is het beter, maar de mensen zeggen dat het volgende week weer koud wordt. Misschien -3 of -4 graden.’
‘Dat is veel te koud! Dan kun je hier niet staan!’.
Om mijn woorden kracht bij te zetten waait een gure wind om de hoek van het winkelcentrum. De verkoopster steekt haar handen diep in haar zakken en schudt het hoofd.

Als ik bijna thuis ben zie ik de glazenwasser. Hij is net klaar met onze ramen.
‘Hoe is het?’ vraag ik. ‘Lekker aan het werk?’
‘Ja, d’r was er één niet thuis dus die heb ik met de Franse slag gedaan’ zegt hij met een knipoog. En dan: ‘Het is te koud voor dit werk.’
‘Heb je de afgelopen weken niet veel kunnen doen?’
‘Wéken. Echt, weken. Ik had voor de kerst al bij jullie langs willen gaan. Maar elke keer als ik door de straten reed lag er ijs op de stoep. En als het vriest… bij -2 gaat het nog wel, maar wordt het kouder dan dat, dan bevriest het water op de ramen.’

Zo hé, dat zou mij niet gebeuren, dat ik niet kan werken omdat het koud is. Bij ons gaat de kachel gewoon nog een graadje hoger. Dan kijken we met zijn allen als happende vissen door de beslagen ruiten van onze kantoorkom. Van 9 tot 5. Lekker. Warm.

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.