Jan ANWB

(c) FaceMePLS‘Zo, en wat is hier aan de hand?’ Jan ANWB steekt ter kennismaking zijn hand uit. Ik kijk hem wat verwilderd aan.
‘Volgens mij heb ik een klapband’. Mijn stem klinkt hoog en paniekerig.
Jan ANWB pakt een lamp uit en schijnt op mijn rechtervoorwiel. De wilde zwaailichten van zijn to-the-rescue-auto veroorzaken bijna een psychedelische shock.
‘Poeh’ zegt hij na een korte inspectie. ‘Daar is niet veel van over’.

Het verkeer op de A27 jaagt ons voorbij. Ik steek mijn verkleumde handen in mijn zakken. Het is dat ik al een potje gejankt heb, anders zou ik het zo weer doen. Het is donker en koud, en ik wil gewoon naar huis. In gedachten neem ik het afgelopen half uur door. Hoe ik een harde klap hoorde onder de auto, hoe het stuurwiel begon te trekken in mijn handen. Dat ik naar de rechterbaan stuurde, daarna naar de vluchtstrook, en hoe ik in een wolk van rook en de geur van verbrand rubber hobbelend tot stilstand kwam. Het dashboardklokje vertelde: zeven uur.

Eerst belde ik Ak [HELP!! Ik sta op de vluchtstrook met een lekke band! Kan ik de ANWB bellen?]. Hij suggereerde dat ik zelf de band kon verwisselen, maar de gierende zucht die uit mijn keel ontsnapte zei hem genoeg.
‘Laat maar, ga gewoon in de auto zitten en bel de ANWB. Wel je alarmlichten aan doen.’
Daarna belde ik de hulpdienst van de ANWB.
‘We streven ernaar om binnen een half uur bij je te zijn, maximaal drie kwartier.’

Het begon koud te worden in de auto. In de rechterspiegel zag ik vrachtwagen na vrachtwagen voorbij stuiven. Ik werd me beter bewust van de plek waar ik stond: vlak voor de afrit naar een benzinestation. Af en toe zoefde een auto voor mij langs die ging tanken. Mag je eigenlijk wel in je auto blijven zitten als je pech hebt, vroeg ik mij af. Ik stapte uit, liep een rondje om de auto, liep een stukje heen en weer, en net toen mijn tenen eraf dreigden te vriezen kwam Jan ANWB bij mijn knipperlichten tot stilstand.

Intussen heeft J. ANWB de band verwisseld. ‘Dit valt niet meer te repareren’. Hoofschuddend laat hij mij de rubberen overblijfselen zien. Overal zitten grote gaten en er steken gescheurde stukken uit.
‘Dat had ik ook niet verwacht’ reageer ik. ‘Gebeurt het wel eens dat zulke banden nog wél te repareren zijn?’
‘Niet als je er te ver mee doorgereden bent’. In zijn ogen lees ik: weerloze vrouw, maar hij houdt zich in.
‘En jij kunt weer op pad!’ zegt hij, terwijl hij een klap geeft op de bovenkant van de auto.
‘Eh… maar we moeten hier nog wel weg zien te komen toch?’ Ik was er van uitgegaan dat hij met zijn zwaailichten wel even ruim baan voor mij zou maken. Maar dat zit er niet in.
‘Tja, gewoon even gassen en maar hopen dat er niemand aan komt’ zegt hij.
‘Maar we staan vlak voor een afrit waar iedereen keihard rijdt!’ zeg ik, weer met die hoge paniekstem.
Hij haalt zijn schouders op. ‘Er zit niks anders op. Gewoon flink gassen.’

Langzaam loop ik terug naar mijn auto. Ik stap in, steek de sleutel in het slot, zet ‘m in zijn één. Ik werp een blik over mijn linkerschouder: komt er iets aan? Dan knijp ik mijn ogen stijf dicht, zet mijn voet op het gas en stuif er als een dolle vandoor. Er zit niks anders op: you gotta move.

  9 comments for “Jan ANWB

  1. Anneloes
    6 jan ’10 at 14:35

    Ik heb eens op winterdag, pikke donker en ijskoud, ‘sochtends op de vluchtstrook gestaan….de telefoniste van de ANWB zei mij uit de auto te gaan en in de berm te gaan staan…..euhhh had ik al verteld dat het een verlaten stuk was met alleen maar bos om mij heen….ik zag al allemaal senarios met enge mannen die mij achterna gingen jagen….dan maar in de auto blijven en hopen dat de vrachtwagenchauffeurs wakker en allert zijn!!! :S

  2. Alice
    6 jan ’10 at 15:48

    O jakkes, wat een vreselijke toestand! Ik vind het wel zielig dat je daar dan zo alleen aan de kant van de weg stond en dat je ook nog eens heel hard moest rijden om weer tussen de auto’s te komen! Gelukkig leef je nog!!!

  3. Liesbeth
    6 jan ’10 at 19:47

    Nou inderdaad, heel vreselijk! Dat Axel ook nog voorstelde dat jij zelf die band zou verwisselen! Nu kun je dat natuurlijk vast wel ;), maar de plek en het tijdstip en de buitentemperatuur zijn dan toch niet echt de ideale omstandigheden. Tijd voor je eigen bedrijfje aan huis, en nooit meer woon-werkverkeer!!

  4. Ronney
    6 jan ’10 at 20:21

    wow, heavy stuff! en het mooie is dan weer dat je er zo’n mooi verhaal over kunt schrijven :)

  5. Linda
    7 jan ’10 at 13:25

    Ik ben trots op je, ik zou jankend hebben gezorgd dat iemand me kwam halen….en wat was de ANWB er snel!!!
    Ik ben een keer expres doorgereden met een lekke band… Ik had 7 ‘bijzondere’ kinderen in mijn busje en bedacht dat ik die niet langs een snelweg wilde hebben…
    Succes met thuiswerken ?!?!?!

  6. jos
    7 jan ’10 at 14:19

    Wat heb jij toch met die auto?

  7. Els
    7 jan ’10 at 16:35

    Och nee zeg….! Gelukkig kon je veilig naar de vluchtstrook sturen. Enig idee waardoor die klapband veroorzaakt werd? En dan ook nog s’avonds in de kou!!
    Nu met de trein??

  8. Dorieke
    7 jan ’10 at 17:11

    Nee, ik ben weer met de auto, maar bij elk geluidje denk ik: HELLUP!! Ik moet duidelijk nog even over deze traumatische ervaring ehenkomen.

  9. Wes
    7 jan ’10 at 18:53

    oeeh…. knap dat je toch van de linkerbaan met klapband rustig bent gebleven en nog de vluchtstrook hebt gehaald. Had natuurlijk ook heel anders af kunnen lopen. Dan weer invoegen is daarmee natuurlijk een eitje! Topprestatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.