En de rest van 2009

(c) Joseph RobertsonNu heb ik in de sneeuw ook nog onze auto tegen een betonnen paal gereden. En het was al zo’n lange en glibberige dag, ik had al zoveel gevaren getrotseerd (wat dacht je van een besneeuwde wandeling naar Ahoy voor de tweede vaccinatie, een barre tocht naar Amersfoort in een flinke sneeuwbui, of van een stapvoetse gang naar een bruiloftslocatie in een klein dorpje onder de rook van Utrecht, of van een lange weg terug naar Rotterdam met drie passagiers die ergens afgeleverd moesten worden). Zit ik eindelijk in een lege auto terug naar huis, raak ik de weg kwijt. Alles is ineens zo wit, het ziet er zo anders uit. Eigenlijk moet ik even stoppen om mijn stratenboek erbij te pakken, maar ik verwacht elk moment iets te herkennen en de route naar huis dan in no time te vinden. Uiteindelijk meen ik in de buurt van metrostation Rijnhaven te rijden. ‘En als ik dan hier tussendoor steek’ redeneer ik, ‘dan kom ik aan de andere kant weer op de grote weg uit.’

Oh hulpeloos mens.

Ik sla linksaf en kom direct op een ultraglad weggetje terecht. Toch houd ik koppig vol. Als ik dát bochtje nog door ben, dan zie ik vast iets bekends. En dan gebeurt het. Ik voel de wielen van de auto onder me weg glijden. Uit alle macht trap ik op de rem, maar het is al te laat. Hard roep ik ‘NEE’ terwijl de auto tegen een betonnen wegafscheiding glijdt.

Gelukkig rijdt de auto nog als ik hem in zijn achteruit zet. Ik stap niet uit, bang als ik ben dat de hele voorkant in elkaar zit. Een man steekt de straat over. Hij wenkt dat ik het raampje open moet draaien. Maar het is half een ’s nachts, ik wil dat helemaal niet. Wild schud ik ‘nee’. Ik probeer de auto snel weg te laten rijden, iets wat er achteraf nogal belachelijk uit moet hebben gezien – die man kan me slenterend nog bij houden, sneeuw stuift onder de banden vandaan, ik kom maar centimeters vooruit.

Als ik weer thuis ben neem ik de schade op. Eén mistlamp is gesneuveld, verder lijkt er niets aan de hand. Binnen is het warm. Ak is nog op, hij geeft mij een flinke peptalk. Buiten dwarrelt de sneeuw zachtjes op de witte straat. Een mooi plaatje, maar de rest van 2009 kom ik niet meer onder mijn warme dekbed vandaan.

  6 comments for “En de rest van 2009

  1. Liesbeth
    18 dec ’09 at 19:59

    O nee hè. Tijd voor kerstvakantie :)

  2. Els
    18 dec ’09 at 21:11

    Ow wat erg voor je! Wij zijn int voorjaar ook een keer naar jullie gereden toen t zo sneeuwde en vond ook erg veel glibberige straatjes bij jullie in de buurt! Je bent al een held dat je uberhaupt de weg op ging. Biggelden de tranen niet over je wangen?

  3. Ronney
    18 dec ’09 at 22:38

    prachtig, winter!

  4. dorieke
    19 dec ’09 at 9:40

    @Els: biggelen? Ze spoten tegen het dak van de auto!

  5. marlinde
    20 dec ’09 at 7:33

    Men, wat zielig voor je Door! Je bent een held dat je iedere keer je leven waagt in dat autootje van jullie. K denk dat een grote groep engelen dagelijks druk is met jou en je auto en dat is maar goed ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.