Het lot van de voedende vrouw

Bij een kolf hoort een opzetstuk, het stuk waar je het slangetje aan vastmaakt en dat je op de borst moet plaatsen om daadwerkelijk melk te produceren. Zonder opzetstuk geen melk, dus als goed georganiseerde werkende moeder heb je natuurlijk altijd zo’n gesteriliseerd tuitertje in je tas. Maar ben je wat minder georganiseerd zoals ik dan kan het ook gebeuren dat je die tas openmaakt in een achteraf kamertje van een koude kerk waar je eigenlijk al een uur geleden had moeten gaan zitten, en erachter komt dat je hem níet bij je hebt. En wat doe je dan hè. Eerst even staren naar dat slangetje, ‘ffft ffft’ flubbert het doelloos, dan nog een keer zoeken in de tas, dan ontdekken dat er wel een flessenspeen in zit, daar dan even mee in de handen zitten, peinzend, kan ik hier nog wat mee – je wilt alle opties afwegen want oh wat zit je er gespannen bij met één borst al ontbloot en op knappen, en langzaam dringt het besef door: ik zit hier in Utrecht in een koude kerk en ik kan niet kolven en ik ben hier nog tot vanavond negen uur. Dat is dan wel even een beklemmend vooruitzicht, sterker nog, ik weet direct dat het niet kan. Dus ik ga op zoek naar een winkel met babystuff – de Prénatal natuurlijk, waar een snelle scan van de schappen leert dat er alleen complete kolfsets te koop zijn, startend bij 80 euro. De knappende borsten schreeuwen: JA!! maar het gezonde verstand roept harder: NEE!! Ik vraag het de verkoopster (‘eh, ja, ik zit hier dus vlakbij voor mijn werk en eh, nou ja, ik ben het opzetstuk voor mijn kolf vergeten, ennnn ik dacht dat jullie die dan misschien wel los verkopen. Maareh.. ik zag ze dus niet staan’). Ik hoef mijn zin niet af te maken, ze loopt meteen naar achter en komt terug met een mandje vol onderdelen en ja hoor, de verlossing ligt bovenop te pronken, ik gris hem direct uit het mandje: ‘Dit is het, JA!, dit is het!’. Of ik daar ter plekke even wil kolven vraagt ze, en ik denk aan dat koude kamertje in de kerk, en voor ik het weet gaat ze me voor naar de catacomben van de Prénatal waar ze een collega met een half opgepeuzelde boterham wegstuurt om plaats voor mij te maken. ‘Hier schrijf ik een weblogstukje over’ bedenk ik als de pomp inmiddels aangesloten is, ‘en ik noem het “het lot van de voedende vrouw”. Maar intussen zit ik hier wel gewoon tussen de afwas van de Prénatal-medewerkers, met een sjaal en een winterjas en een ontblote borst, en op het whiteboard achter me vraagt Karin of Chantal en Inge deze week de was willen doen, en wie gaat er mee op personeelsuitje.

Post navigation

  6 comments for “Het lot van de voedende vrouw

  1. Liesbeth
    21 nov ’09 at 12:46

    O wat een opluchting, en wat aardig van de Prenatal!

  2. Linda
    21 nov ’09 at 13:00

    ow wat herkenbaar… in een heel luxe kamertje in de Efteling, op de bruiloft van Elies ergens in de kelder bij hun fotograaf, op de wc op een rondvaartboot in Amsterdam, in de wc van menig restaurant, op een personeelsfeest van A., terwijl we naar een concert reden en in de file stonden…..ow… alle gene voorbij….maar je moet wat…

  3. Ronney
    21 nov ’09 at 13:03

    oei.. en de vraag hoe vaak ze dat ‘tuitertje’ al uitgeleend hadden, heb je zeker niet gesteld?

  4. Els
    21 nov ’09 at 14:25

    Of dat je thuiskomt na een concer…bekaf bent en t liefst wil gaan slapen maar eerst nog kolven moet …zzzzzz…dat geluid is gelukkig wel redelijk slaapverwekkend….

  5. Liesbeth
    21 nov ’09 at 19:53

    Mijn grappigste keer was tijdens een congres in de Doelen in Rotterdam. Ik had me nog zorgen gemaakt of er wel een ruimte was… nou ik kwam in een speciale kolfkamer terecht, met koelkast, kluisjes en stickers om de melk te etiketteren… en zat daar samen met 5 andere meiden de melk af te tappen. Er waren nog meer van deze kamers en dan nog stonden er mensen te wachten! (Er waren veel huisartsen in opleiding en minstens de helft hiervan wordt minstens 1 x zwanger tijdens de opleiding..)

  6. Anneriet
    23 nov ’09 at 11:26

    Ai Dorieke, gelukkig was Prenatal in de buurt. Mijn meest ‘embarrassing moment’ was toen ik met hongerige baby en volle borst in het enige rookvrije caféetje neerzeeg in hartje Sarajevo. Toen de serveerster zag wat ik van plan was begon ze tegen me te schreeuwen en kon ik met huilende baby zo snel mogelijk vertrekken naar… huis, waar ik pas een half uur later zou arriveren. Grmpf, de Bosniërs aan wie ik het verhaal vertelde geloofden het zelf ook niet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.