Angsthaas

lauren kinderboerderijDe eerste keer met Lauren naar de kinderboerderij was geen onverdeeld succes. We zagen direct een enorm schaap, dat enthousiast stond te blaten. Lauren wist niet hoe snel ze langs mijn haar omhoog moest klimmen. Het liefst was ze bovenop mijn hoofd of nog hoger geklommen, in panische angst voor dat reusachtige, vreemde, wollige beest. Het was ook nog net voor de schaapscheerdagen, dus het dier werd bijna naar de grond getrokken door het gewicht aan wol en had een omvang die ook in mijn ogen buitensporig was.
Met die eerste confrontatie nog vers in het achterhoofd kon geen enkel beest het die dag nog goed doen. De kleine geitjes niet die enthousiast aan de kinderwagen knabbelden. De konijntjes niet, en de koeien al helemaal niet. Kortom, het was een ervaring die vroeg om een goed geplande, goed voorbereide herhaling. En dus ging ik thuis direct op zoek naar een boerderij van Fisher Price met dierengeluiden.

Een paar dagen later stond hij al te pronken in de huiskamer. Lauren was de koning te rijk. Het paard, de koe, het schaap en het varken – vrolijk werden ze van de ene hoek naar de andere geplaatst. Bijbehorende dierengeluiden waren een bron van vermaak. En daarom durfde ik vandaag, zes weken na de traumatische dag, opnieuw met Lauren naar de kinderboerderij.

Verwaaid en met rode wangen komen we aan. Een meneer houdt netjes het hek voor me open en vraagt ‘Kan hij het al een beetje snappen, of is ie nog te klein?’ (ze draagt nota bene een roze gestreepte maillot en nog zien mensen niet dat het een meisje is!!). ‘Nou, we gaan het gewoon proberen, toch?’ zeg ik lachend terwijl het hek achter me dichtklapt. Met Lauren op de arm loop ik eerst de stal in. De meeste dieren zijn in de wei, maar tot mijn plezier zie ik in de hoek twee varkens liggen. Zo te horen diep in slaap, met een ronkende kop op de voorpoten. Ik zet Lauren op de rand van het hek, net op het moment dat een van de varkens een oog opent doen en gastvrij knort. In een reflex zet Lauren haar handjes in mijn haar en zet het op een gillen. Twee dikke snottebellen spuiten haar neus uit en de angst in haar ogen zegt voldoende. We hebben nog een lange weg te gaan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.