As the world turns

as the world turnsWe komen terug van Zuidplein en onderweg besluit ik dat ik het echt niet langer kan uistellen om mevrouw Edmonds in het verzorgingstehuis op te zoeken. Lauren lijkt nog fit en vrolijk genoeg. Ik stal mijn nieuwe mamafiets voor de schuifdeuren en loop voorbij de receptie:
‘Ik kom voor mevrouw Edmonds’
‘Loop maar door!’.

Eenmaal op de zesde verdieping zie ik dat haar deur dicht is. Dat is normaal nooit zo. Voorzichtig druk ik op de bel. Misschien ligt ze te rusten, of As the world turns te kijken, en wil ze niet gestoord worden. Ik hoor geen geluid en draai me weer om. Terug bij de receptie meld ik dat ik haar niet thuis trof. Voor de zekerheid kijk ik nog even in de restauratie. Geen spoor.

Buiten bij mijn fiets bedenk ik dat ik een berichtje wil achterlaten. Ik ben al zeker een maand niet langs geweest en wil niet dat ze denkt dat ik haar vergeet. Ik vis een van de kersverse afdrukken van foto’s van Lauren uit mijn tas en krabbel op de achterkant: ‘U was niet thuis, dus we komen snel weer een keertje. Tot die tijd moet u het met een plaatje doen!’. En een ps-je: ‘Ik weet dat u niet kunt lezen, maar ik hoop dat iemand het voorleest!’ Met Lauren op de arm zoek ik vervolgens naar haar brievenbus. Zo vreemd, ik zie haar naam nergens staan. Weer terug naar de receptie, dan geef ik de foto daar wel af.

‘Ik zie haar naam niet meer bij de postbussen staan’
‘Hoe heet ze ook weer zei u?
‘Mevrouw Edmonds’.
Gerommel tussen wat plastic mapjes. Eentje wordt eruit gevist.
‘Ja, die is overleden.’

Ik kan het even helemaal niet vatten. De mevrouw bij de receptie ziet het wel, maar weet niet goed hoe ze minder afstandelijk kan doen. Er steken tranen in mijn keel. Op mijn vragen hoe dit kan krijg ik geen antwoord, de receptioniste werkt er nog maar drie weken. Uiteindelijk krijg ik wel een telefoonnummer van de dochter mee. Gedachtenflitsen gaan door mijn hoofd: ik had vaker moeten komen. Ik had afscheid moeten nemen. Is ze alleen geweest toen ze dood ging? De laatste keer dat ik haar zag spraken we nog af om samen naar het park te gaan bij mooi weer.

Later spreek ik de dochter en zij vertelt me dat het allemaal heel snel is gegaan. Het is nu een maand geleden en dit is pas de eerste week dat zij er normaal over kan praten. Haar vader, de ex-man, kreeg vlak voor haar overlijden zo’n onrustig gevoel. Hij ging direct naar haar toe en kwam zeven minuten voor het overlijden aan. Ja, het is een vredige dood geweest. En ik wist dat ze niet bang was om dood te gaan. Dat ze geloofde dat Jezus haar nieuwe benen zou geven.  ‘Maar voorlopig nog niet hoor’ zei ze eens in een gesprek over de dood. En nu is het al zover.

Dit is mijn hoop: dat we allebei op een dag, as the world turns, opstaan en dat alle beperkingen dan opgeheven zijn. Geen suikerziekte, verslaving, eenzaamheid of overgewicht meer.  Maar tot die tijd moet ik het met een plaatje doen.

  1 comment for “As the world turns

  1. 5 okt ’14 at 18:41

    Many thanks for various other insightful web page. The spot different may I am getting that sort expertise coded in this type of fantastic manner? I own a endeavor that we’re right now working with, i have been getting the look out regarding such information.. my page

Laat een reactie achter op my page Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.