Back to work

Ik dacht: niet meer te hoeven werken, dat is heaven. Elke dag een beetje aanmodderen met de kindjes, ’s ochtends een langzaam ochtendritueel met uitgebreid douchen, badderen, babymassage, berg krabben. Op het gemakje boodschappen doen, af en toe een wasje in de machine. Je haalt eens een swiffer over de vloer en hij glimt weer. Er is altijd tijd voor een potje memory, je kunt knuffels uitdelen zoveel je wilt. Heaven.

Niet meer te hoeven werken, dan zou ik eindelijk toekomen aan al die dingen die ik in mijn verlof wilde doen.

Maar de tijd is genadeloos en op een ochtend – de ochtend van this very day – was het zover. Mijn wekker ging een uur te vroeg omdat mijn telefoon nog op zomertijd stond. Daarna kon ik niet meer slapen. Ik dacht aan hoe het zou zijn, weer in de file te staan, mijn collega’s weer te zien, Mathis voor het eerst in handen van een ‘vreemde’ achterlaten. In de koelkast stonden drie flesjes melk mij verwijtend aan te staren: harde plastic hulzen in plaats van een zachte moederborst. En het was met een diepe zucht dat ik de deur achter me dichttrok.

Weer te moeten werken. Nu kom ik nóóit meer toe aan de dingen die ik in mijn verlof wilde doen.

Maar eenmaal onderweg, meeneuriënd op de klanken van de radio, zakten alle somberheden langzaam door de bodem van de nieuwe auto. Ik rechtte mijn schouders. Het voelde vertrouwd dat ik kantoor moest bellen omdat ik vanwege de file te laat op de eerste vergadering zou zijn. De ontvangst was hartelijk – ‘Blij, blij, mijn hartje is zo blij’ zong iemand toen ik mijn hoofd om de hoek van de deur stak. Ik keek naar alle bekende gezichten. ‘Fijn dat je er weer bent!’ riep iemand. ‘Leuk je te zien!’ zei een ander. Ja, knikte ik, ja. Het is goed om weer terug te zijn.

Weer te moeten werken. Het verlof zou niet langer moeten duren: ik was bijna vergeten hoe graag ik het doe.

[Behalve dat ik de hele dag deze big smile moet missen:

en nou ja, het verlof zou natuurlijk wél langer moeten duren]

Post navigation

  16 comments for “Back to work

  1. Linda
    10 nov ’09 at 21:50

    Nu alweer? Hoe vond Mathis het in handen van een ‘vreemde’? Hoop dat je collega’s je zo blijven begroeten, dat lijkt me geweldig!
    dikke kus

  2. Alice
    10 nov ’09 at 21:54

    Oh…die foto van Mathis…om van weg te smelten!!! Fijn dat het weer werken niet een enorme tegenvaller was ;-)

  3. Ronney
    10 nov ’09 at 22:19

    och, zo herkenbaar! Dat wegbrengen ging nog wel, maar wat duurt een werkdag lang!!
    (en mijn verlof duurde maar 3 weken…)

  4. Els
    10 nov ’09 at 22:55

    Ik vond het ook heel gezellig om weer aan t werk te gaan. En leuk dat je collega’s zo enthousiast reageren! De mijne ook hoor maar de vraag voor mijn verlof waar ik nooit wat zinnigs op kon zeggen, nl ‘hoe is het met de zwangerschap?’ is nu vervangen door ‘hoe is het met Lotte’. Ik bedoel; hoe verzin je daar 10x per dag een leuk (laat staan interessant) antwoord op?

    ‘ze is heel vrolijk’- ‘ze groeit heel goed’ ‘ach, ze is wat verkouden.. (?)

  5. Anneloes
    10 nov ’09 at 23:32

    Ja! Ik weet het nu eindelijk! Mathis lijkt op je moeder Dorieke! Alleen dan de jongensvariant!…………

    ………….of was ik ooit al eerder tot die conclusie gekomen???

    Maar wat leuk die begroetingen van collega’s! Dat moet je toch erg goed doen en dat helpt vast een beetje vergeten dat je die twee schatjes even moet missen!!!

    Werkse! :)

  6. Liesbeth
    11 nov ’09 at 8:47

    Het fijne is dat de dagen dat je vanaf nu ‘vrij’ bent extra lekker zijn! Tenminste dat vind ik!

  7. Rianne
    11 nov ’09 at 9:07

    Toen je nog verlof had, kwam je toen inderdaad toe aan de dingen die je in de eerste alinea beschrijft? Of viel dat tegen? En wat is berg krabben…? En heb je nu zo’n foto van de big smile van je kids op je bureau staan of op je screensaver?

    Werk ze!

  8. dorieke
    11 nov ’09 at 11:14

    Nee hoor ik kwam nergens aan toe, de dag was al voorbij voor ik er erg in had. Het klínkt gewoon zo heerlijk om de hele dag te kunnen aanmodderen, maar in werkelijkheid zit je natuurlijk alleen maar ruzies te sussen, speentjes terug te stoppen en vieze luiers te verschonen!
    En berg krabben :-D dat is de schilfers van het hoofd van Mathis pulken, als baby’tjes van die droge korsten op hun hoofd hebben heet dat ‘berg’ en je kunt het insmeren met olie, laten inttrekken en dan met een creditcard (of ander pasje ;-)) van het hoofd schrapen. Ik weet het, het klinkt walgelijk, maar het is eigenlijk wonderlijk ontspannend!!

  9. axel
    11 nov ’09 at 12:01

    de decadentie ten top: met je creditcard de korsten van de kop van je kind krabben…

  10. Alice
    11 nov ’09 at 13:13

    De creditcard krapt de korsten van de kop, beetje a la de kat krabt de krullen van de trap (ofzoiets?)

  11. Ed
    11 nov ’09 at 14:15

    De kreditcard krapt de knapperige korsten van kind zijn kop….

    RANZIG!!

  12. dorieke
    11 nov ’09 at 15:07

    De kreditcard krabt de knapperige kruimelkorsten kapot die koeken aan kindjes kop.

    JAIKS!!!

  13. Anneloes
    11 nov ’09 at 15:55

    Dit had ik beter niet kunnen lezen! Ben ik blij dat ik nu geen koekje o.i.d. eet ;)

  14. axel
    11 nov ’09 at 16:21

    De kunststof creditcard krabt krakend knapperige kruimelkorsten die koeken aan kindjes knappe kalende kinderkop krachtig kapot.

  15. dorieke
    11 nov ’09 at 16:37

    :-D Ak!! Er is altijd baas boven baas :-D

  16. Rianne
    11 nov ’09 at 17:16

    Hahaha! Volgens mij is het altijd pret in huize Dees Hammink. Creatieve taal-kunstwerkjes krioelen er door de knusse kamers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.