Patatje oorlog

Een andere auto dus, op te halen in de buurt van Hengelo, want ook al is het ver weg, het is de beste deal voor ons beperkte budget. En hoe kom je dan in Hengelo zonder auto, juist ja, met de trein.

Zie ons gaan, een afgeladen stoet. Ak voorop met een autostoeltje, twee luiertassen en een koffertje op wielen. Ik daarachter met Mathis in de MaxiCosie op de wandelwagen, Lauren wiebelig daarbovenop, een half aangeklede pop wiens broekje steeds afzakt onder mijn arm en mijn schoudertas om mijn nek. De bus naar het station is net weg als we aankomen. We pakken een andere, die ons afzet op tien minuten loopafstand van het station. We hebben nog een kwartier voordat de trein vertrekt: we hollen praktisch over de weg om hem te halen, onderwijl de ene na de andere argeloze voetganger omver stuiterend. Ak haalt een kaartje en ik sprint naar het juiste spoor, helemaal aan andere kant van het station. Geen lift, geen roltrap op ons ‘station in de steigers’. Aarzelend sta ik onderaan de trap, twee kinderen in mijn blikveld. Nu ben ík degene die omver gestuiterd wordt door voorbijkomend voetverkeer. Paniekerig kijk ik achterom, tot ik Aks krullenbos boven de menigte uit zie steken. Daar komt hij, onze redder.

Ik haal pas weer adem als we eindelijk in de trein staan – niet zitten, want het is vrijdagmiddag half vijf, het beste moment om een volksverhuizing te starten. Hijgend trek ik mijn winterjas van mijn lijf, het zweet gutst over mijn rug. ‘Ik stink heel erg’ breng ik moeizaam uit, maar die geur lijkt te komen van de friet oorlog uit een bakje naast ons. Zodra er een klapstoeltje vrij komt ga ik dankbaar zitten. Lauren op mijn schoot? Nee natuurlijk niet, die wil ‘ik doe het zelf’, manoeuvreert het autostoeltje op een balkonzitje, wriemelt zich erop en stoot het komende half uur voortdurend met haar hand tegen de gebroken arm van de autistische man naast haar. Reden genoeg voor meer klam zweet.

Het is al een lange reis, maar vandaag rijden er geen treinen tussen Apeldoorn en Hengelo. Dat wordt omrijden via Zwolle. Bij het uitstappen wil iemand mij helpen met de kinderwagen. Hij tilt hem op aan de hendel van het autostoeltje dat inmiddels onderin het mandje van de wagen ligt. De wankele stapel tassen eronder tuimelt half naar buiten terwijl ik gejaagd aanwijzingen geef: ‘Nee, pakt u hem bij het wiel, daaronder, bij het WIEL’. In de volgende trein moet ik voeden, Lauren poept haar broek vol, ze valt hard van het klapstoeltje op de grond als de trein na een pauze bij een station in beweging komt én bij het uitstappen valt haar pop tussen de trein en het perron.

Het komt niet als een verrassing: eenmaal onderuitgezakt bij mijn ouders op de bank ontdek ik tóch een patatje oorlog onder mijn oksels.

  9 comments for “Patatje oorlog

  1. Rianne
    26 okt ’09 at 15:35

    Oh boy, ik begin al naar uitjes te ruiken puur van het LEZEN van je reisverslag! Terugweg ging beter? Pop op kunnen vissen? Heeft het ‘bijna buurman’-effect nog goed uitgepakt?

  2. Linda
    26 okt ’09 at 16:12

    sorry moest heel hard lachen….

  3. Jolien
    26 okt ’09 at 17:16

    Was het KOPEN van de auto eigenlijk al besloten voordat je op weg ging?
    Kan me namelijk voorstellen dat je, wat voor wrak daar ook gestaan had, hem gekocht zou hebben …

  4. Carin
    26 okt ’09 at 17:36

    Mán, dat je er ooit aan begonnen bent.
    Ik zou lekker thuisblijven met de kids en de man op jacht laten gaan ;) was voor je budget ook beter, scheelt weer een treinkaartje!

    Maar hebben jullie nu een auto?

  5. dorieke
    26 okt ’09 at 20:05

    De koop was wel zo ongeveer gesloten voor we op reis gingen, maar inderdaad, we waren hoe dan ook met een auto terug gereden, desnoods met die van mijn ouders :-). Maar het was een mooie auto voor een goede prijs, dus joepie we hebben weer een auto. Alleen dat inparkeren in de kleine gaatjes bij ons in de straat… ik bracht net mijn zusje naar het station en wist de auto niet dichter dan 50 cm bij de stoeprand te zetten. Gelukkig rijdt ie op gas dus ik kan eindeloos steken zonder al teveel eurootjes te verbranden.

  6. dorieke
    26 okt ’09 at 20:07

    Oja, en die pop werd opgevist door een vriendelijke man, en de auto is een Renault Scenic, en we hebben helaas geen profijt gehad van het bijna-buurmanschap omdat de prijs van tevoren al was bepaald!

  7. Carin
    26 okt ’09 at 20:34

    Nou, ik zou zeggen, kom maar langs dan! :)

  8. Linda
    26 okt ’09 at 21:37

    idd… bij ons hoef je niet in te parkeren!!!!

  9. Trienke
    26 okt ’09 at 22:59

    mmm… laat ik me nou altijd ergeren aan mensen met poepende kids in de trein…
    Geintje, heb erg medelijden met jullie maar vind het heel knap en dapper dat je aan dat avontuur begonnen bent!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.