Berend Botje

babyzwemmenBabyzwemmen. Vijf euro veertig voor een half uur rondjes draaien en kinderliedjes zingen in het chloorwater. Een jaar geleden had ik gezegd dat ik daar geld voor zou moeten krijgen, nu werk ik me net als andere moeders in het zweet om mezelf en mijn kind op tijd in het bad te krijgen. Want voordat je in het water bent zit er al een heel programma op: jezelf in je zwemoutfit hijsen, je kind een zwembroek ombinden, jassen, tassen, maxicosi en kinderwagen ergens zien te stallen, op tijd zijn om een aankleedkussen te bemachtigen – liefst niet eentje waar net een ander druipend kind op gelegen heeft. Kortom, tegen de tijd dat je het water raakt ben je door het heen en weer geloop in de subtropische hitte toe aan een fris glas Punica. Maar dan begint het programma pas.

‘Berend Botje ging uit varen’, ‘alle eendjes zwemmen in het water’, ‘witte zwanen, zwarte zwanen’ – het hele repertoire komt voorbij. We cirkelen de kinderen om en om, tillen ze op en neer, ze mogen spetteren, springen en onder water zwemmen. Over dat laatste zijn Lauren en ik nog niet zeker of het nou leuk is of niet. Of beter gezegd, ik vind het niet leuk, maar tegenwoordig duw ik Lauren wel onder water als de strenge blik van de babyzwemjuf op me rust terwijl we zingen ‘in het water zwemt een vis, ga eens kijken waar hij is’. Hup, daar gaat Lauren. En ik kijk schichtig rond terwijl de andere moeders dapper meeduiken.

Twee weken geleden werden alle kinderen bij het babyzwemmen onder water op de foto gezet. Hier had ik me al weken op verheugd. Ergens slingert een cd van Nirvana in mijn geheugen met op de voorkant een wondermooie baby die fier onder water zwemt. Ik hield mezelf voor dat de foto van Lauren er wel niet helemaal zo uit zou komen te zien en had in mijn voorstelling al enige aanpassingen gedaan. Toen de grote dag aanbrak was ik toch onder de indruk van alle apparatuur van de fotograaf. De kinderen mochten door een gat onder water zwemmen. De stoere Lauren deed het in een keer goed. Na de zwemles begon het grote wachten: pas een week later zouden we de foto’s te zijn krijgen.

Precies een week later staan we weer in het zwembad. De les – erger dan ooit, want onder leiding van iemand die geen leiding durfde nemen en daarom het initiatief overliet aan de moeders zelf, die onzeker en zelfbewust maar zachtjes durfden zingen ‘de weg was recht, de weg was krom’ – is voorbij, maar foto’s hebben we nog niet gezien. Daarvoor worden we naar de hal gedirigeerd. Er staat een laptop opgesteld en we mogen alle foto’s bekijken. Maar als ik de hele voorstelling de revue heb laten passeren heb ik de foto van Lauren nog niet gezien. Nog maar een keer van voren af aan beginnen, eerlijk gezegd komen alle baby’s me onbekend voor met de vreemde grimassen die ze onder water trekken. Op een zeker moment herken ik op de achtergrond mijn eigen bikinibadpak (wel twee stukken, maar lang genoeg om de restanten van de zwangerschap te bedekken). Dit moet Lauren wel zijn. Ik knipper een paar keer. Paniekerige ogen tussen twee opgeblazen wangen staren terug van het scherm. Ze moet het wel zijn. Uit moederliefde bestel ik een exemplaar.

‘Nooit kwam Berend Botje weer om’ zing ik zachtjes als we Sportfondsenbad Charlois uitlopen.

  4 comments for “Berend Botje

  1. Els
    4 aug ’08 at 22:30

    Een beetje late reactie maar ik moest zo lachen. Ik heb de foto gezien en ze lijkt werkelijk een beetje buitenaards…..dat Nirvana kind hebben ze gewoon gefotoshopt hoor…dat kon toen ook al ;)

    Crappy reactie-ding dit..moet ik persé een emailadres invullen!?

  2. axel
    5 aug ’08 at 10:04

    ik kijk of ik het eruit kan slopen, maar het is wel handig, anders krijg je heel veel spam-comments. Jouw mailadres is trouwens niet door anderen te zien, hoor.

  3. Els
    5 aug ’08 at 22:20

    okidoki dan. wel mooie lay-out Ak. Leuk gedaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.