De uitkijker

Bij de coffeeshop op de hoek van onze straat staat altijd iemand op de uitkijk. Dat gebeurt uit voorzorg, omdat de eigenaar niet wil dat zijn klanten overlast veroorzaken in de buurt.
Met pionnen zijn de hoeken van de straat afgezet, zodat niemand daar kan parkeren. Als er een auto stopt waaruit harde muziek klinkt klopt de uitkijker waarschuwend op het raam. Hij checkt of er geen minderjarigen naar binnen gaan. Vaak staat hij met een bezem het stoepje schoon te vegen.

De camera’s boven zijn hoofd kunnen de hele buurt overzien, op heldere dagen wel een kilometer ver. Mocht mijn fiets een keer gejat worden, dan kunnen we de dader altijd terugzien op de bandjes. Big Coffeeshop is watching us, een veilig idee.

Als wij naar de supermarkt gaan maken we vaak een praatje met de uitkijker. Meestal is het dezelfde jongen. Hij kent Lauren goed, want zij komt nog veel vaker voorbij dan ik: ook onze oppas passeert de hoek van de straat regelmatig met de twee meisjes.
En elke keer als Lauren langskomt krijgt zij een koekje van de uitkijker. Onze oppas heeft inmiddels een glazen pot vol met van die voorverpakte koekjes. Bij ons blijven ze niet zo lang in de verpakking, wij scheuren ze direct open zodra we ze in handen hebben en proppen onze mond vol – nog voor de volgende straathoek zijn ze helemaal verdwenen.

Vandaag zien we de uitkijker al zodra we de deur uitstappen.
‘Coffeeshop’ zegt Lauren.
Eh, pardon? Kent ze dat woord ook al? Ik grijns voorzichtig naar de uitkijker. Hij lacht:
‘Dat is misschien niet het woord dat je haar als eerste wilde leren’
‘Nee, ze is nog een beetje erg minderjarig’ antwoord ik.
‘Wil jij iets lekkers?’ vraagt hij aan Lauren, die parmantig met haar parapluutje voor hem staat.
Ze knikt heftig van ja.
Hij verdwijnt even naar binnen en komt dan terug met een Balisto Yoghurt. Zo, we hebben promotie gemaakt, van voorverpakte speculaasjes naar rijk gevulde koeken. Jummie.

‘Mama open maken?’ vraagt Lauren als we verder lopen. Ik scheur met een handige beweging de verpakking open. We nemen allebei één koekje en knabbelen er gelukzalig op. De regendruppels spetteren op onze hoofden, maar wij happen onverstoorbaar door.

‘Lieve coffeeshop’ zegt Lauren.
En ja, dat vind ik ook.

  1 comment for “De uitkijker

  1. Alice
    7 okt ’09 at 14:01

    Een verhaaltje wat een grote grijns op mijn gezicht toverde op deze druilerige middag!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.