Supernanny’s strafstoel

‘Niet met die beestjes gooien! Als je het nog een keer doet ga je even op de strafstoel.’ Streng kijk ik in Laurens ondeugende gezicht. ‘…zodra ik klaar ben met voeden’ voeg ik er slapjes aan toe.
Lauren smijt nog een houten beestje richting de bank.
‘Ja strafstoel!’ juicht ze. ‘Strafstoel mama?’
Ze loopt al naar de eettafel. De strafstoel is eigenlijk een gewone stoel, maar als Lauren straf heeft staat hij richting de muur. Nu staat hij gewoon aan tafel. Met haar kleine handjes begint ze de stoel te verschuiven, net zolang tot hij precies op de strafstoelplek staat. Ze worstelt haar kontje naar boven.
‘Ja, ik zit!’ roept ze naar me.
‘Oké’, zeg ik aarzelend. Dit gaat niet helemaal volgens plan. ‘Je moet dertig tellen blijven zitten’.
Ik tel hardop tot dertig. Als ik klaar ben vraagt Lauren smekend: ‘Nog een strafstoel mama?’.
Nee, dit gaat helemaal niet zoals het hoort. Ik moet toch een jankend, scheldend, huilend kind op die stoel hebben zitten, die met een betraand gezicht ‘sorry’ zegt als de dertig tellen ein-de-lijk om zijn? Maar braaf tel ik nog een keer tot dertig. Daarna zeg ik, om de regels van supernanny toch maar volledig te volgen: ‘Lauren, je zat op de strafstoel omdat je niet met beestjes door de kamer mag gooien.’
Ze werpt een achteloze blik op me. Ik lees daar vanalles in. Ondermijning van mijn gezag. De blik van een slim monstertje, dat al mijn stafmethoden weet te ontkrachten. Maar als ze naar me toekomt om Mathis een kusje te geven zie ik eigenlijk alleen nog maar de ogen van een klein peutertje, die overal een spelletje van weet te maken.
‘Niet meer met beestjes gooien’ smeek ik. ‘Zeg maar sorry!’.
‘Solly’ zegt ze.
En dan stappen we snel over naar het leukste deel van supernanny’s strafstoelregel: de verzoenende kus.