Een hand door je haar

‘Zo, wat heb jij een mooie witte krullenbol!’ zegt de kassajuffrouw tegen Lauren. Ze duikt direct verlegen met haar hoofd tegen mijn buik. Ik neem het gesprek maar over, want veel zal er niet uitkomen.
‘Ja mooi he!’ zeg ik trots.
‘Mijn zoon had vroeger ook zulk haar’. De kassajuffrouw verzinkt even in herinneringen, maar heeft dan weer de tegenwoordigheid van geest om de boodschappen langs de scanner te halen.
‘Het is maar de vraag of het zo blijft hoor!’ waarschuwt ze. ‘Mijn zoon is niet meer zo blond. Maar hij heeft nog wel een natuurlijke slag in zijn haar’.
Ze haalt een hand door haar eigen bos en voegt er trots aan toe: ‘Hij hoeft maar dít te doen en het zit goed’.
Ik lach en laad intussen de boodschappen in mijn tas. Zij werpt een blik op mijn buik: ‘En er is een broertje of zusje op komst?’
‘Ja dat duurt niet lang meer!’ antwoord ik.
‘Nou, dat zie ik’ zegt ze bezorgd.
‘We kijken ernaar uit hoor!’ roep ik opgewekt. ‘Nou ja, niet naar de bevalling, maar ze zeggen toch dat het bij de tweede wat sneller gaat?’

Hoopvol kijk ik haar aan, zij zal het misschien weten, iemand moet dat toch weten, of een tweede bevalling makkelijker, sneller, soepeler, pijnlozer is, of ik misschien gewoon ineens naar de wc zal moeten en dat het kind er dan uitkomt, men beweert dat het gebeurt, maar zal het bij mij ook zo gaan, kassajuffrouw denk je dat het deze keer makkelijker zal zijn?

‘Ik zou het niet weten’ zegt de kassajuffrouw mat. ‘Bij mij is het bij één gebleven.’ Gelaten haalt ze haar schouders op. ‘Je hebt het soms niet voor het zeggen. Ik had er wel meer gewild.’ Weer lijkt ze verzonken in herinneringen. Dromerig mijmert ze: ‘Als ik had kunnen kiezen had ik er misschien wel drie gehad. Ja, ik zeg altijd, kinderen neem je niet, die krijg je!’.
Ik knik: ‘Zo is het ook’.

En ik wil wel even een hand op de hare leggen, op haar hand die zojuist trots door haar haren ging, want zo is het ook, je kríjgt ze en wat zwets ik nou over een bevalling als je er een levensecht kind mee tevoorschijn haalt.

Zij zwaait nog even naar Lauren. Wij zwaaien samen terug. Dag kassajuffrouw! Misschien is er de volgende keer een baby-broertje bij, en als je wilt mag jij dan je hand door zijn haren halen.

  16 comments for “Een hand door je haar

  1. Berber
    10 aug ’09 at 21:00

    Mooi!
    Enne…bij mij ging de tweede wel beduidend sneller dan de eerste hoor (en de derde ging al helemaal in sneltreinvaart). Dus dat is een geruststelling misschien, al hoeft het bij jou niet zo te gaan. En ’t ging misschien wel sneller, maar de pijn is er echt niet minder om. Sorry…

  2. Lilian
    10 aug ’09 at 21:06

    Heel mooi idd.

    Hier ging de tweede ook sneller. 10 keer sneller zelfs (zonder overdrijven) en je merkt dat er al 1 door geweest is ;-)
    Wat spannend, nu komt het echt dichterbij! Succes hoor met de laatste dagen/ weken.

  3. rieneke
    10 aug ’09 at 22:41

    Hm… en bij mij ging de tweede niet sneller. Maarja, da’s niet eerlijk: de eerste was een keizersnede: ‘hup, sneetje en klaar!’ ;-)
    Voor de tweede heb ik wél moeten werken…

  4. Karina
    11 aug ’09 at 7:36

    Mijn tweede ging zo mogelijk ook nog sneller dan de eerste en het grootste gedeelte daarvan verliep nagenoeg pijnloos. Pas de laatste 6 weeen deden pijn (maar die waren dan ook meteen goed link).
    Ik heb al eens gedacht ALS ik nog eens zou moeten bevallen en ik zou dan de weeen van Rik hebben en de persweeen van Dorien, dan zou het helemaal pijnloos zijn en als het dan ook nog eens sneller gaat dan de vorige 2 dan zou het in 45 minuten gepiept zijn ;-)

    Trouwens Rieneke, ik heb geen ervaring, maar een keizersnee schijnt zwaarder te zijn dan een gewone bevalling. Dus denk niet te min over je keizersnee, het is een grote buikoperatie. Alleen wordt het tegenwoordig als een soort van snoepreisje gepresenteerd.

  5. Alice
    11 aug ’09 at 8:50

    Mooi stukje door, ik zie jullie helemaal staan met zn tweetjes (ok drietjes ;-))…laat dat jochie maar komen, ik ben zo benieuwd hoe hij er uitziet!!!

  6. Els
    11 aug ’09 at 11:07

    En geef toe; die haartjes van Lauren zijn toch echt ‘to die for’!
    Mijn zusje had ook zulk haar en is ook donkerder geworden met minder krullen….misschien kun je er tzt wat afknippen; dan plakken we dat er later weer op!

  7. Dorieke
    11 aug ’09 at 11:22

    Ik denk echt dat ieder kind met zulk haar, wat voor hoofd er ook onder zit, een enorme aantrekkingskracht heeft op willekeurig welke voorbijganger. Soms heb ik het gevoel dat we elke keer dat we in een winkel zijn wel worden aangesproken vanwege dat haar. Mensen zitten er ook vaak aan (misschien wordt ze daarom de laatste tijd ’s nachts wakker met nachtmerries en kreten als ‘beesjes weg!’). Het is in onze buurt ook aanleiding voor racistisch getinte opmerkingen als ‘Wat een prachtig blond kind, die zie je hier niet veel meer, dat moet je koesteren’ etc. Dan zeg ik altijd heel politiek correct hoe leuk het is dat we zoveel verschillende kleurtjes hebben in deze wijk en dat Lauren ook een beetje diversiteit aanbrengt…

    Maar Els, jouw zusje heeft nog steeds HEEL mooi haar, dus als het daarop gaat uitdraaien bij Lauren ben ik best tevreden hoor :-)

  8. Karina
    11 aug ’09 at 11:39

    Haha! onze Rik is ook zo aaibaar. Prachtige blonde stekeltjes (van zichzelf, d’r gaat geen druppie gel in) en een paar heerlijke blauwe ogen. De standaard opmerking die ik altijd hoor als ze z’n blonde stekeltjes hebben geaaid is “oh, wat is dat zacht!” (blijkbaar horen stekeltjes altijd stekelig en stug te zijn) en dan moet het natuurlijk nog een keer geaaid worden ;-)

  9. Alice
    11 aug ’09 at 11:48

    @ Els: ik ben ook wel benieuwd wat voor prachtige bos haar Lotte gaat ontwikkelen!

  10. Els
    11 aug ’09 at 13:20

    Ik ook! Ik vermoed toch dat ze blond wordt! (haar onderste haren zijn nu al blond) ben bang dat ze dan ook een wangenknijpertje gaat worden in onze buurt ;))

  11. Janneke
    12 aug ’09 at 14:05

    Om je gerust te stellen zal ik je ook vertellen dat bij mij de tweede ook veel sneller ging. En makkelijker ook. Tuurlijk, het deed wel pijn, maar goed te doen en dus niet vergelijkbaar met de eerste.

    Komt ook omdat ik bij Hanna dacht dat ik het wel even zou doen… ‘k ben toch een sterke vrouw! en dat soort gedachten. Bij Femke’s zwangerschap was ik wat minder optimistisch en zag ik erg tegen de bevalling op.

    Het ging bij Fem zoveel sneller en makkelijker dat ik gewoon echt niet kon geloven dat ze er al was en dat die bevalling alweer voorbij was.

    Het gaat vast ook bij jou makkelijker nu, Dorieke!

  12. Rianne
    12 aug ’09 at 14:50

    Over bevallingen gesproken, Dorieke heeft ‘al’ 27 uur en 38 minuten geen teken van leven gegeven op doriexel. Verdacht? Of verwacht ik nu iets teveel ‘blogdichtheid’?

  13. axel
    12 aug ’09 at 15:18

    In dat geval hoop ik dat ze mij niet over het hoofd ziet, want ik zit nog gewoon op m’n werk…

  14. Rianne
    12 aug ’09 at 15:25

    :-) Tijd voor een sms-je?

  15. dorieke
    12 aug ’09 at 16:10

    Hahaha, er is nog niks aan de hand hoor, behalve dat ik Elsepels de hele dag op bezoek had – die me overigens super heeft geholpen met stofzuigen en dweilen enzo!! – dus ik had wat anders aan mijn hoofd dan bloggen.

    @Janneke: ik heb hetzelfde gevoel, bij Lauren dacht ik ‘dat doe ik wel even’ en toen viel het behoorlijk tegen, de bevalling ging wel goed ofzo maar ik vond het gewoon heeeeel veel pijn doen. Dus daarom zie ik er nu een beetje tegenop, maar ik lig er niet van wakker ofzo hoor. Belangrijker is dat er straks weer een kindje is, hoe bijzonder dat is realiseer ik me nu ook veel beter dan bij Lauren. En van mij mag die bevalling nu wel beginnen want dan ben ik er binnen een dag vanaf – en ik hoop dat het bij mij net gaat als bij jou!!

  16. Karina
    13 aug ’09 at 7:58

    Het kan ook andersom. Bij Dorien had ik mij ingesteld op een bevalling van minstens 12 uur (volgens het boekje zeg maar), dus toen ik ineens in een weeenstorm belandde zakte de moed mij in de schoenen. Ik dacht dat dit de normale weeen moesten voorstellen en dat zou toch geen mens nog 12 uur vol kunnen houden. De verloskundige zei toen ook nog eens doodleuk aan de telefoon: “meid, je bent nog maar net begonnen hoor, dit duurt nog wel even!” Toen ik begon te huilen en zei dat ik dit geen 12 uur ging volhouden, besloot ze toch maar even langs te komen en toen ze er een klein uurtje later was en had getoucheerd, kwam ze tot de ontdekking dat ik al bijna volledige ontsluiting had (nou dat viel dan weer heel erg mee). Het had wel als gevolg dat ik had besloten dat ik mij bij de tweede niet meer zo zou laten overvallen door de weeen als bij de eerste. Dat ging mij zo goed af (beetje te goed) dat niemand doorhad dat de bevalling al zo ver gevorderd was… tot een kwartier voordat Rik geboren werd. Dus moest iedereen hard lopen, want ineens was het zover (haha).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.