Lichtje

Ongeveer twee jaar geleden werd Lauren geboren, klein hummeltje met haar plakkerige krulletjes en verfrommelde koppie. Wekenlang dacht ik dat het leven nooit meer hetzelfde zou kunnen zijn. Dat ik me nooit meer echt vrij zou kunnen voelen, nooit meer ongebonden, niet meer zou kunnen kiezen voor wat ik zelf wilde. Dat het leven nooit meer leuk zou zijn. Ik zat tjokvol hormonen die me niet echt de weg naar het licht wezen, maar het ritme viel me ook tegen. Van verschonen naar voeden naar troosten. Steeds weer ervoor kiezen om het kind voor te laten gaan en dan pas aan jezelf toekomen. En niet alleen als een verstandelijke keuze, ook fysiek: mijn lichaam kon niet anders dan reageren op haar kreetjes of haar huilen. Eigenlijk was het leren leven met het gevoel dat je 24 uur per dag ‘aan’ staat. Ook aan de telefoon, ook in de auto, ook op je werk, ook ’s nachts.

En zo zit een mens blijkbaar in elkaar, dat alles went. Je past je aan. Maar ook: je liefde groeit, nog veel harder dan je kind. En dan ontdek je op een dag dat de gelukkigste momenten met háár te maken hebben. Je eigen kind, om wie je lacht en huilt, die tegen je praat. Je ‘mammie, mama meissie’ noemt. En daar zitten we achter ons bord warm eten aan tafel, Lauren klimt er bovenop, vist lekkernijen uit de sla, wij kijken om haar koppie heen en praten de dag door. ‘Totale anarchie’ zegt Ak met een lach – nee, het leven is niet meer hetzelfde, dat voelde ik direct goed aan. Toen Lauren kwam ging er een helder zonnetje schijnen. Eerst zag ik ‘m nog niet, maar nu lijkt alles leuker in het gouden licht.

  3 comments for “Lichtje

  1. Alice
    6 aug ’09 at 21:34

    aaah lief!!! mijn leven is ook niet meer hetzelfde sinds zij er is, nooit gedacht dat ik zoveel kon voelen voor een klein kindje dat niet eens van mezelf is!

  2. Ronney
    7 aug ’09 at 7:38

    cute :)
    En dan komt er straks een maan bij… heb je weer dag en nacht licht in je leven (óók als je wilt slapen..)

  3. Liesbeth
    7 aug ’09 at 10:00

    Zo is het precies! Dat je midden in de nacht zuchtend en steunend je bed uit moet omdat je kleine (in ons geval) mannetje huilend wakker wordt, maar dat je dan toch alweer bijna vrolijk bent als je dat lieve koppie ziet, en ‘em helemaal plat wil knuffelen. Hopelijk blijft dat zo :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.