Praatjes

Lauren begint behoorlijk wat praatjes te krijgen. Voor ons is het een bron van vermaak: waar komt ze nu weer op? Meestal hoor je een echo van jezelf natuurlijk, bijvoorbeeld als Lauren in de woonkamer staat en mij roept: ‘Kom maar meisje!’. Ahum, je mag ook wel gewoon mama zeggen. Of als ik ’s ochtends vertrek voor mijn werk: ‘Doei mama, veel plezier!’. Daar kan ik dan de hele dag vanachter mijn bureau om glimlachen.

Doordat ze praat snappen we veel beter wat er in haar omgaat. Gisteren viel ze in het fietsenrek van de fietsenstalling bij de supermarkt. Ze had een beetje bloed aan haar knie. Eerst werden er wat traantjes geplengd natuurlijk (heel stomme situatie trouwens want ze had haar hand losgerukt uit de mijne en ik had net een zware boodschappentas in de fietstas gezet waardoor ik de fiets niet meer los kon laten, anders zou hij omkukelen, maar zij rende er als een razende vandoor en begon te rukken aan een ándere fiets, die prompt begon te wankelen en uiteindelijk dus omviel – ik kon hem met een hand grijpen zodat hij niet op haar viel en met mijn voet hield ik mijn eigen fiets tegen en daartussenin hing De Buik). Maar toen ontdekte zij het bloed op haar knie. ‘Bloed!’ riep ze blij. ‘Bloed mama! Lauwen bloed!’ Een schaterlach volgde. We bestudeerden samen de druppeltjes bloed op haar knie. Ik een beetje wekig, want ik vind het dan toch wel zielig om die heldere druppeltjes te zien glanzen tegen dat blanke beentje, en Lauren juichend: ‘Jeuj, bloed!’.

En dan zijn er nog de momenten waarop ik me het liefst even omdraai en doe alsof ik niet hoor wat ze zegt. Bij Lauren kan het volume nog niet goed geregeld worden, haar stemmetje staat meestal op 10 en schalt door de HEMA, V&D of supermarkt. Ziet ze van veraf iemand op leeftijd (dat wil zeggen: 50+, dus de helft van de bevolking) dan roept ze al naar gelang het geslacht: ‘Opa!’ of ‘Oma!’. De meeste mensen reageren er goed op (‘Ja, ik ben ook een opa’), maar sommigen kijken met een blik van ‘Brutaaltje, ik ben nog maar 35, houd even snel je mond’. Ze noemt alle mensen met een Marokkaans uiterlijk ‘Buurman’. Zegt wel iets over onze sociale context denk ik. En ziet Lauren een man met een baard dan schalt het over straat: ‘Noach! Noach!’

  8 comments for “Praatjes

  1. Ronney
    5 jul ’09 at 8:39

    Heerlijk zo’n dondersteentje :)

  2. Karina
    5 jul ’09 at 11:58

    Ach zolang ze mensen niet na gaat roepen met “domme doos” zoals die zoon van ons……. ;-)

  3. Ronney
    5 jul ’09 at 12:27

    Echt? Noach? Hebben jullie daar een film van ofzo?
    (of woont ie bij jullie in de kelder?)

  4. Els
    5 jul ’09 at 12:28

    ik weer…vorige reactie was van mij…sorry Ron.

  5. dorieke
    5 jul ’09 at 15:21

    Nee we hebben een ark van Noach van Fisherprice en daar zit een Noachje bij met een soort roze jurk en een wit baardje. Daar zal het wel vandaan komen… Maar die Noach noemt ze dan weer meestal ‘opa’ als ze ‘m uit de ark haalt. Onnavolgbaar breintje dus.

  6. Alice
    6 jul ’09 at 13:50

    Aaah…stuur dat snoepie deze kant op!!! Wat ontzettend schattig dat ze iedereen met een Marokkaans uiterlijk ‘Buurman’ noemt: ultieme integratie.
    Heb trouwens net de History of Love uit = een heel mooi boek! Thanks voor de aanrader.

  7. admin
    6 jul ’09 at 14:36

    Speciaal voor jou heb ik er net een snoepig filmpje opgezet :-).

  8. Alice
    6 jul ’09 at 15:43

    Ah YES!!! Ik heb hem net al even bekeken zonder geluid (zit op mn werk…), en dat vond ik al te dol…kun je nagaan hoe ik m ga vinden MET geluid!!

Laat een reactie achter op Karina Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.